1. Frárennslisskurðir eru almennt lagðir í báða enda eða neðri enda hlerunarskurða í hlíðum til að tæma yfirborðsrennsli sem hlerunarskurðir geta ekki haldið. Endar frárennslisskurðanna tengjast lónum eða náttúrulegum frárennslisrásum.
2. Halli frárennslisskurðar í brekkunni fer eftir staðsetningu frárennslisáfangastaðs hans (lón eða náttúruleg frárennslisrás). Þegar frárennslisúttakið er við tá brekkunnar er frárennslisskurðurinn nokkurn veginn hornréttur á hallalínur; þegar frárennslisáfangastaðurinn er í brekkunni er hægt að leggja frárennslisskurðinn í grundvallaratriðum meðfram útlínum eða skáhallt við þær. Öll skipulag þarf að verja gegn veðrun (leggja torf eða grjótfóðrun).
3. Frárennslisskurðir í báðum endum raðaðra túna eru að jafnaði lagðir hornrétt á hallalínur og nokkurn veginn í sömu átt og vegir í báðum endum hjalla. Almennt ættu jarðvegsframræsluskurðir að vera búnir fossum á köflum. Lengdarhluti frárennslisskurðar getur verið í samræmi við meginhluta raðhúsasvæðisins, með breidd hverrar veröndar sem láréttan hluta og hæð hverrar veröndar sem dropi. Gera skal -rofvarnarráðstafanir á fallstöðum (leggja torf eða klæða með grjóti).